Ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ γνωρίσματα τῆς Θεοτόκου ἦταν ἡ βαθειά της ταπείνωσις. Τὸ ἔδειξε μὲ τὴν στάσι της «στὶς πιὸ μεγάλες ἀποκαλύψεις» (πρβλ. «Ἰδοὺ ἡ δούλη»). Τὸ ἔδειξε κατόπιν, ὅταν χάθηκε ἀπὸ τὸ προσκήνιο τῆς ζωῆς τοῦ Ἰησοῦ, διαλέγοντας τὴν ἀφάνεια. Τὸ ἔδειξε μὲ τὴν σιωπή της ἐνῷ θὰ εἶχε νὰ πῇ τόσο πολλὰ καὶ ἀληθινά. Ὅταν ἡ Παρθένος στὴν Ὠδή της ἔλεγε: «ὅτι ἐπέβλεψεν (ὁ Κύριος) ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ» δὲν ἔκανε φιλολογία. Ἔδινε αὐθόρμητα μιὰ μαρτυρία, ἀνοίγοντας ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξί της μπροστὰ στὸν Θεό.

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ εἶναι ταπεινός, δηλ. ἀληθινὸς καὶ γνήσιος ἄνθρωπος. Ἐπειδὴ πιστεύει στὸν Θεό, ἡ πίστις του αὐτή τοῦ δίνει τὴν δυνατότητα συγκρίσεως τῶν μεγεθῶν. Ἡ ζωή του κοντὰ στὸν Θεό τοῦ ἀποκαλύπτει καθημερινὰ τὸ μέγεθός του καὶ τὴν θέσι του μέσα στὸν κόσμο. Ἔτσι, γιὰ τὸν ἀληθινὰ πιστὸ ἄνθρωπο, δὲν ὑπάρχει πρόβλημα ἐγωισμοῦ καὶ ὑπερηφάνειας. Διότι ἡ πίστις τοῦ δίνει τὴν «κλίμακα» γιὰ νὰ ὑπολογίζη τὸν ἑαυτό του σωστὰ μέσα στὸν χῶρο καὶ τὸν χρόνο. Τὶς ἀληθινὲς διαστάσεις του —σωματικὲς καὶ πνευματικὲς— τὶς βλέπει μόνο ὁ πιστὸς ἄνθρωπος.

Ὅσοι δὲν πιστεύουν στὸν Θεὸ, δὲν ἔχουν τὴ δυνατότητα τῆς συγκρίσεως τῶν μεγεθῶν. Ἡ ἀπιστία, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ὁδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους σὲ λανθασμένους ὑπολογισμούς. Χωρὶς τὴν «κλίμακα» τῆς πίστεως καὶ τῆς ζωῆς κοντὰ στὸν Θεό, οἱ ἄνθρωποι σχεδιάζουν τὸν ἑαυτό τους μὲ τεράστιες συνήθως διαστάσεις μέσα στὸν κόσμο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἄπιστος ἄνθρωπος εἶναι ἕνα τερατούργημα, μὲ ἔξαλλες καὶ ἀλλοπρόσαλλες διαστάσεις: ἕνα δαιμονικὸ κατασκεύασμα!

Οἱ ταπεινοὶ εἶναι οἱ ἀληθινοὶ ἄνθρωποι. Κομμένοι σὲ ἀνθρώπινα μέτρα καὶ διαστάσεις. Αὐτοὺς μπορεῖς νὰ τοὺς πλησιάσης, νὰ τοὺς μιλήσεις, νὰ συνεννοηθεῖς μαζί τους. Εἶναι κάτοικοι αὐτοῦ τοῦ πλανήτου. Εἶναι ἀδελφοὶ τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς καὶ παιδιὰ τοῦ Οὐρανίου Θεοῦ. Οἱ ἐπηρμένοι, οἱ ἐγωισταὶ εἶναι ψεύτικοι ἀνθρωποι. Ἀπλησίαστοι, ἀπρόσιτοι, σὰν ὄντα ἀπὸ ἄλλον πλανήτη… Καὶ καθόλου ἀδελφοί!

Ἐκρίζωσαι, Πανύμνητε, τὰ τῆς καρδίας μου πάθη. Τὴν ζωὴν μου κυβέρνησον, Παναγία Δέσποινα.